Znajduje się tu dziewięć ogólnodostępnych punktów obserwacji gwiazd. Park gwiazdowy otrzymał ostatnio wyróżnienie i należy do 139 międzynarodowych parków gwiazdowych na całym świecie, które zostały wybrane ze względu na „wyjątkowo dobrą widoczność gwiazd i nienaruszone środowisko nocne” . Chętni mogą zarezerwować przewodnika po gwiazdach: niektórzy skupiają się na teleskopie i pokazują pierścienie Saturna lub kratery księżycowe, inni opowiadają mity związane z konstelacjami. Szczególną popularnością cieszy się spływ kajakowy po jeziorze w blasku księżyca, podczas gdy nad głowami rozciąga się rozgwieżdżone niebo. Kiedy w sierpniu z nieba spadają Perseidy, przybywa około 200 osób, aby wspólnie czekać na pierwszą spadającą gwiazdę.

Osobą w decydującym stopniu odpowiedzialną za to, jak to wszystko tutaj funkcjonuje, jest Ralf Koch. Zna on prawdopodobnie niemal każdy kamień, każde drzewo, każde źdźbło trawy. Od ponad trzech dekad pracuje w parku przyrodniczym Nossentiner/Schwinzer Heide i wie, że gwiazdy to tylko jedna z wielu cech, które sprawiają, że wrzosowisko jest tak wyjątkowe.

Zazwyczaj dzień Ralfa Kocha, który wcześnie wstaje, zaczyna się o godz. 5.15 w dość spokojnej atmosferze – od czarnej kawy i gry na wiolonczeli. W wieku 58 lat zaczął uczyć się gry na tym instrumencie w szkole dla dorosłych, ponieważ zarówno on, jak i jego żona – sama grająca na harfie – kochają muzykę klasyczną. Teraz każdego ranka siada przy wiolonczeli, aby się zrelaksować przed rozpoczęciem dnia. Łączy miłość do muzyki z miłością do natury: kiedy pod koniec lipca podczas Festiwalu Meklemburgii-Pomorza Przedniego odbywa się koncert w starym kościele w Nossentin, Ralf oprowadza wcześniej gości po przylegającym parku, w górę na Kalkberg. „Ludzie schodzą na dół, uspokajają się – a potem wspólnie słuchamy cudownych dźwięków” – mówi. To właśnie połączenie miejsca i muzyki stanowi dla niego istotę festiwalu.

Ale do tego jeszcze trochę czasu. Dzisiaj w programie są najpierw ulubione zwierzęta Ralfa Kocha. Czas na liczenie nietoperzy! Zwierzęta te zafascynowały go, odkąd w 1991 roku wyruszył z grupą miłośników nietoperzy z Turyngii, aby przeszukiwać budki lęgowe. „To mnie nie opuszczało” – mówi. „Już sama budowa ciała! Ciała tych zwierząt praktycznie nie zmieniły się od 50 milionów lat. Najwyraźniej ich budowa jest genialna. Zafascynowało mnie to tak bardzo, że szybko stało się jasne, iż chcę zgłębiać wiedzę o tej grupie zwierząt bardziej intensywnie.” Trafił więc w idealne miejsce. Obecnie występuje tu około dziesięciu z 18 gatunków nietoperzy.

Podczas gdy Ralf Koch zawiesza skrzynkę z powrotem na miejsce, wśród drzew rozlega się ciche piski piły – to zapewne prace leśne. Jako kierownik Ralf chętnie wyjaśnia różnicę między parkiem przyrodniczym a parkiem narodowym: w parku narodowym przyroda ma pozostać sama sobie, a człowiek schodzi na drugi plan. Park przyrodniczy jest natomiast krajobrazem kulturowym – tutaj człowiek ma pokazać, jak rolnictwo, leśnictwo i turystyka mogą ze sobą harmonijnie współistnieć. „To proces, który nie dzieje się z dnia na dzień” – mówi Ralf. Aby zachować harmonię między człowiekiem a krajobrazem, potrzebni są ludzie, którzy potrafią wzbudzać entuzjazm. Jednym z nich jest Ralf Koch. 

Później grupy spotykają się ponownie w stacji ochrony przyrody. Poszczególne zwierzęta są mierzone, obrączkowane i identyfikowane pod względem gatunku. Sprawdza się, czy nie ma na nich roztoczy ani obrażeń, a także odnotowuje się płeć.&Ponieważ nietoperze mają dobrą pamięć dotyczącą swojego środowiska, wieczorem można je wypuścić z powrotem ze stacji – same odnajdą drogę do swoich budek. Kto chciałby wziąć w tym udział, nie musi czekać na wielką liczbę: latem park przyrodniczy oferuje wycieczki z detektorem ultradźwiękowym, a do tego dostępna jest ścieżka nietoperzowa.

On sam też to dobrze potrafi, lubi samotność. Często po prostu siedzi w lesie lub nad jeziorem pod drzewem – najchętniej nad jeziorami Brillenseen, dwoma małymi leśnymi jeziorami połączonymi wąskim pomostem. „Prawie nikt ich nie znajduje” – mówi Ralf. W niektórych miejscach przez cały dzień nie przechodzi nikt. Czy ta całkowita cisza nie jest dla niego niepokojąca? Nie – zaprzecza. Bardziej przeraża go, gdy porusza się po wielkich miastach, gdzie wszyscy wokół wyciągają telefony komórkowe i pędzą obok niego. 

Kto przejeżdża z Ralfem Kochem przez jego park przyrodniczy, usłyszy jeszcze inne historie. W Goldberg, „mieście trzech kłamstw” – bez złota, bez miasta, bez góry – prowadzi dwukilometrowa trasa dla dzieci o nazwie „Ścieżka przyrodnicza Pilzy’ego” wokół Hellbergu, o której opowiada Kaukaski Hangmümmler: mityczna istota wymyślona przez klasę szkolną, z nogami o różnej długości, idealnie przystosowana do życia na zboczu. Na każdym przystanku trasy znajduje się pieczątka. Takie zabawowe podejście można również spotkać w Rahmannsmoor – w tym w ramach szkolnego przedmiotu „Renaturyzacja torfowisk” – na trasie „Sternenroute” oraz podczas wycieczek śladami nietoperzy.

Wkrótce jednak Ralfa Kocha czeka wielka zmiana. A raczej: średniej wielkości. We wrześniu Ralf przechodzi na emeryturę po 35 latach pracy w parku przyrodniczym – z czego dziesięć jako zastępca dyrektora, a kolejne dziesięć jako dyrektor. Nie zamierza jednak całkowicie się wycofać: „To część mojego życia” – mówi. Będzie nadal działał w ramach Fundacji Parku Przyrodniczego i Stowarzyszenia na rzecz Parku. 

Zazwyczaj dzień Ralfa Kocha kończy się wspólnym spacerem z żoną i psem Frodo. We trójkę pokonują trzy kilometry tą samą trasą, niezależnie od pogody, obserwując zmiany zachodzące w przyrodzie. To część podejścia Ralfa: kto mówi o naturze, musi ją również znać. A on ją zna – dęby Klädder, jeziora o czystej wodzie, bobry i wydry, wędrówki wokół jeziora Langhanssee, torfowisko Rahmannsmoor. Dla Ralfa Kocha natura to przede wszystkim spokój. Znajduje go również w Dobbertinie.