Jednak jego ulubionym zajęciem jest i pozostaje cotygodniowa wycieczka z przewodnikiem poświęcona historii, odbywająca się w każdy czwartek o godz. 10.30. Podczas tej wycieczki opowiada gościom, jak niemal opuszczony dwór stał się jednym z najbardziej oryginalnych hoteli w regionie. Gdy Jannis tylko zacznie o tym opowiadać, trudno go powstrzymać przed entuzjazmem. Prowadzenie dworu jako hotelu oznacza dla niego bowiem zanurzenie się w historii i krytyczne zmierzenie się z jej przeszłością. Chce on obalić przekazywany zwłaszcza w NRD wizerunek złego właściciela majątku, nadużywającego swojej władzy, i podejść do historii w sposób bardziej zróżnicowany, sprawdzając, gdzie ta narracja jest prawdziwa, a gdzie nie. Nie jest w tym osamotniony. Podczas oprowadzania spotyka czasem nawet osoby, które same spędziły część swojej przeszłości w tym domu – jako uciekinierzy po II wojnie światowej, którzy znaleźli tu schronienie.

Ale co jest takiego wyjątkowego w dworze Ludorf? Czy nie mógłby on stać gdziekolwiek? Tak, przyznaje Jannis. Wynika to z faktu, że domy tego typu mają w Meklemburgii-Pomorzu Przednim długą tradycję. W tym regionie wypoczynkowym znajduje się ponad 2000 zamków, dworów i rezydencji, z których część pełni funkcję muzeów, a część służy celom turystycznym. Z drugiej strony jednak ta wieś ma również swoją własną historię. Ta posiadłość rycerska istnieje od XIII wieku – a rodzina Achtenhagenów jest dopiero drugą rodziną, która kiedykolwiek ją prowadziła. Decyzja o zainwestowaniu w ten dom była dla rodziny trudna – mimo że znali to miejsce już od dawna. Matka Jannisa urodziła się w pobliskim Röbel, a jego ojciec w Berlinie; oboje uciekli z NRD i początkowo osiedlili się w Hamburgu. W latach dziewięćdziesiątych rodzice powrócili tu z powodów zawodowych. Wielokrotnie przejeżdżali obok zrujnowanego dworu, aż w 1998 roku podjęli, jak to określa Jannis, „szaloną decyzję” : nabyć ten mniej więcej opuszczony dom wspólnie z partnerami, zrezygnować z dotychczasowej pracy, ubiegać się o dotacje i przeprowadzić renowację.

„To też w pewnym sensie miłe, że nie jest to firma zarządzana w 100 procentach racjonalnie, ale w gruncie rzeczy rodzina, w której decyzje podejmuje się bardziej sercem” – tak Jannis opisuje logikę działania firmy. W sumie w lokalu pracuje dwanaście osób, w świadomie płaskiej strukturze organizacyjnej, bez klasycznego kierownictwa działów. Codziennie o godz. 17:00 zespół spotyka się na wspólnym posiłku – to stały rytuał, który, jak twierdzi Jannis, buduje bliskość. Kluczową postacią w tej wspólnocie jest Thomas Köpke, szef kuchni, który pracuje w lokalu od 26 lat. Jannis zna go odkąd miał siedem lat i po szkole zamawiał u niego naleśniki lub makaron z sosem pomidorowym. 

Dzisiaj obaj wspólnie opracowują koncepcję kuchni: kuchnię typu slow food, wywodzącą się z włoskiego ruchu będącego przeciwwagą dla fast foodów – regionalne, sezonowe składniki zamiast globalnych zakupów. Ziemniaki pochodzą na przykład od lokalnego rolnika ekologicznego. Nie ma stałego menu, zamiast tego codziennie zmienia się oferta, dostosowana do tego, co akurat rośnie w ogrodzie. Ta decyzja również ma swoją historię. „W tym dworze zawsze żyto w sposób zrównoważony, po prostu dlatego, że nie było supermarketów, a zamiast tego był ogród i własne zwierzęta” – mówi Jannis. „To zainspirowało nas do tego, by kuchnia była w miarę możliwości dostosowana do pór roku.”

Jednak pomiędzy obowiązkami administracyjnymi a oprowadzaniem gości zawsze chodzi również o to, by zaznać spokoju i powrócić do natury. W końcu prowadzenie dworu to nie tylko praca, to także dom – tak opisuje to Jannis. Nie zawsze jest to tylko przyjemne, ale oznacza również, że rozdzielenie tych dwóch światów bywa czasem trudne. Aby znaleźć wspólną płaszczyznę, matka i syn ustanowili zatem stały rytuał: W porze obiadowej Jannis i Keril idą z hotelowym psem Hugo na spacer po parku dworskim, mijając pagórek z wieżą, na którym rośnie 400-letni dąb oraz znajduje się grób ostatniego właściciela majątku, pochowanego tam w 1945 roku. „To magiczne miejsce pozwala oderwać się od hotelowego zgiełku” – mówi Jannis. „To nieustannie uświadamia mi, że natura w dużej mierze decyduje o tym, dlaczego goście przyjeżdżają do nas na Pojezierze Meklemburskie, a zwłaszcza do Ludorfu. W codziennym zgiełku czasami się o tym zapomina.”