Zeesboating na trasie Fischland-Darß-Zingst

Rybacy używali tych łodzi do "testowania“, co w żargonie morskim oznacza, że ustawiali żagle pod wiatr i płynęli w poprzek wiatru z dużą siecią rybacką. Nazwa łodzi pochodzi od tej techniki połowowej.

Czas Zeesenów na Zatoce dobiegł jednak nieodwołalnego końca pod koniec ubiegłego wieku. Dziś na wodach przybrzeżnych regionu wciąż znajduje się nieco ponad 100 łodzi Zees, które są albo pieczołowicie utrzymywane jako hobby przez ich właścicieli, albo wykorzystywane do celów turystycznych. Dopiero w 2018 r. "zachowanie i wykorzystanie łodzi Zeesboote w krajobrazie zatoki Meklemburgii-Pomorza Przedniego" zostało wpisane na ogólnokrajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego. W ten sposób tradycja kulturowa regionu jest wyraźnie zachowana. I jest to bardzo widoczne: jasny czerwono-brązowy kolor żagli nie był modną decyzją. Starzy rybacy konserwowali płótno żaglowe farbą ochrową, smołą drzewną, olejem z wątroby dorsza i wywarem z kory dębu i łoju. Stworzyło to charakterystyczny kolor, który koneserzy wciąż natychmiast kojarzą z flotą Zeesboot na zatoce wokół półwyspu.

Co roku na zatoce odbywa się sześć regat: „The big Bodstedt Zeesbootregatta“, „Wustrower Zeesbootregatta“, „Dierhäger Zeesbootregatta“, „Althäger Fischerregatta“, „Barther Zeesbootregatta“ oraz „Zingster harbour festival with net and Zeesbootregatta“. Są to wspaniałe festiwale dla regionu. Po pierwsze ze względu na wspaniałe zdjęcia, które takie regaty zapewniają na wodzie. Po drugie, ponieważ wielu odwiedzających zawsze gromadzi się w portach Zatoki, aby zobaczyć ten spektakl na własne oczy.

„Czas na butelkę“, krzyczy Peter Eymael, żartobliwie szturchając swojego przyjaciela Axela. W rzeczywistości to jego syn Jochen dowodzi dziś na pokładzie smart “Butt”, ponieważ jakiś czas temu przejął rodzinny biznes. Ale dzisiaj, dla odmiany, jego ojciec Peter również podróżuje z nim i kilkoma żeglarskimi przyjaciółmi na Saaler Bodden - i który kiedyś był kapitanem…. W międzyczasie Axel napełnił wszystkie kieliszki i oznajmił niskim głosem: "Rasmus, stary draniu, przynieś nam wiatr i słońce, nie za mało, nie za dużo, cel leży w oddali. Kierujemy się na zachód, kierujemy się na wschód, na zdrowie!" Gdy tylko ucichła ostatnia nuta, wysokoprocentowe ziarno ląduje w spragnionych gardłach załogi, która dziś składa się z trzech marynarzy i zdumionego gościa. "Sznaps powinien trafić do wody", narzeka Jochen i w zasadzie ma rację - w końcu wysokoprocentowa oferta ma uszczęśliwić Rasmusa. Taki jest przesąd. Ale ojciec Eymael śmieje się: "Świnia miała już wystarczająco dużo ofiar na przestrzeni lat!" Na wypadek, gdyby pojawiły się jakieś pytania: Rasmus nie jest, jak się często mówi, bogiem wiatru. W tym przypadku Rasmus to skrócona forma świętego Erasmusa, jednego z czternastu świętych pomocników, znanego również jako święty Elmo, którego duchowa ofiara ma na celu uczynić korzystną. Jednak żeglarze czasami traktują swojego Rasmusa dość lekceważąco, o czym świadczy powyższy toast.