Parafia ewangelicko-luterańska w Wattmannshagen
Neogotyckie kościoły są często spotykane w Meklemburgii. Kościół w Schlieffenbergu również należy do tego stylu, ale wyróżnia się romantycznym wystrojem i jest jednym z najpiękniejszych w Meklemburgii. Kościół został ufundowany przez rodzinę von Schlieffen, patrycjuszowską rodzinę z miasta Kolberg w Hinterpommern. Budynek został zaprojektowany przez norymberskiego architekta K. A. von Heideloffa. Pieniądze zapewnił właściciel ziemski Johann von Pogge, który zarządzał majątkiem Schlieffenberg, a kościół został zbudowany w latach 1854-1859 i charakteryzuje się jednolitym neogotyckim wystrojem. Do budowy użyto cegły i ciosanego granitu. Wbudowana zachodnia wieża ma ażurową iglicę z piaskowca. Kościół zbudowany jest na planie krzyża. W oczy rzuca się kalenica prezbiterium, która wyraźnie góruje nad nawą. W latach 1992-1994 kościół został gruntownie zabezpieczony i odnowiony.
Wnętrze: Po wejściu do kościoła w Schlieffenbergu wrażenie robi wysokie, zalane światłem wnętrze. Wybitny neogotycki wystrój wnętrza przypomina raczej miejską budowlę sakralną. Architektem był norymberski profesor K. A. von Heideloff, więc oczywiste jest, że wzorowano się na norymberskich projektach kościołów. Z wnętrzem harmonizuje także ambona i ściana ołtarzowa z kunsztownymi rzeźbieniami. Wysokie wnętrze kościoła zamknięte jest sklepieniem sieciowym.
Portal wejściowy: Pomiędzy okrągłymi ceglanymi filarami w głównym portalu znajdują się ozdobne kształty roślin wykonane z piaskowca, które reprezentują cztery pory roku. Liście reprezentują wiosnę, kiście kukurydzy - lato, winorośl - jesień, a świąteczne róże - zimę.
Widok z wieży: Zwiedzając kościół, goście mogą podziwiać z wieży rozległy krajobraz. Widok rozciąga się na krajobraz jeziora Schlieffenberg z jeziorem Krummen See aż po pasma górskie Szwajcarii Meklemburskiej.
Cmentarz z grobami hrabiów Schlieffen: Krzyże nagrobne rodziny von Schlieffen zajmują honorowe miejsce. Stoją pod bardzo starym angielskim dębem, który rozciąga swoje gałęzie nad grobami, jakby chciał je chronić.
Wiszący buk: Ceglana fasada zachodnia z rozetowym oknem i zwisające gałęzie wiszącego buka uzupełniają się nawzajem pomimo ich różnych formalnych języków (strzelisty kamienny budynek i miękko opadające gałęzie drzewa).
