MV Local - Lorenz Wegner-Repke

“Klaar voor de wending?”, roept Lorenz Wegner-Repke. “Klaar!”, antwoordt de leerling die vandaag aan boord zit en net haar allereerste zeilles volgt. “Zeker!”, zegt ook de tweede leerling. Lorenz zet de wending in, het zeil wisselt van kant. Gelukt! Voor een tweetal dat vandaag zijn eerste zeilles volgt, doen ze het best goed, zegt Lorenz. En hij kan het weten: als zeilinstructeur geeft hij immers de hele zomer zeilcursussen voor de zeilvereniging van Rerik. Daarbij horen theorielessen in het nabijgelegen clubgebouw. Daarna is het nog maar 30 meter naar de haven. Schoenen uit, mobieltje in het beschermhoesje, een knoop van acht in het touw, zwemvest aan en hup, de boot in op de Salzhaff.

Na een week heb je geleerd wat je nodig hebt voor een zeiltocht. Iedereen kan meedoen, zegt Lorenz. “Zolang je kunt zwemmen en redelijk fit bent, kun je ook zeilen.” Zijn jongste gast was amper vijf jaar oud, zijn oudste medezeilster in de zeventig. “De omstandigheden voor onze zeilcursussen zijn hier optimaal: we hebben goede wind en het water is erg ondiep. Dat betekent dat het behoorlijk warm is.” Een aalscholver spreidt zijn vleugels, meeuwen krijsen luid, terwijl het drietal hun tocht maakt.

Hij brengt ongeveer acht maanden per jaar door in Rerik, waar hij bij de zeilvereniging werkt als zeilinstructeur, maar tegelijkertijd ook als havenmeester. De pet die hij draagt, is uniek, omdat deze functie hier in Rerik ook maar één keer voorkomt: er staat “havenmeester” op. Als kind wist hij helemaal niet dat zoiets überhaupt bestond. Inmiddels is dat veranderd: sinds 2023 vervult hij deze functie. Zijn dagelijkse routine ziet er als volgt uit: eerst loopt hij over de steigers en controleert hij of er ’s nachts zeilers zijn aangekomen die vragen hebben of moeten betalen. Daarna geeft hij les in de zeilschool. Daarna drinkt hij een kopje koffie met gasten aan het water. ’s Avonds maakt hij zijn laatste rondje over de steiger, kijkt wie er gedurende de dag is aangekomen of misschien hulp nodig heeft. Er zijn in totaal 115 ligplaatsen. 

Voordat hij deze baan aannam, studeerde hij scheikunde in Rostock, maar vond dat “duurzaam niet goed”, daarna volgde hij een opleiding tot boomkweker, die hij eveneens als “duurzaam niet goed bevonden” beschouwde. Met de baan als havenmeester ligt het anders. Op tien meter hemelsbreed van het kantoor van de havenmeester ligt zijn eigen boot uit 1979, waarin hij ook woont. Ze heet Helga. Er liggen een paar kleren op de bank, er zijn hutten om in te slapen, een verrekijker ligt op een dressoir. Wat is vervelend? Dat er geen douche en geen wasmachine is, maar daar heeft de vereniging oplossingen voor. Dat hij geen huur hoeft te betalen, maakt zijn reizen in de winter mogelijk. De afgelopen jaren ging hij naar Ecuador, Indonesië, Sri Lanka en Zuid-Afrika, waar hij zijn passie, het surfen, beoefent. Zo beleeft hij vrijheid en thuisgevoel en keert hij altijd graag terug.

Officieel is de haven in Rerik geopend van 1 april tot 1 november. In die periode is hij in ieder geval ter plaatse, meestal al een maand ervoor en erna. Er is namelijk veel werk te doen om ervoor te zorgen dat het leven hier gewoon doorgaat. “Als vereniging repareren we bijvoorbeeld de steigers of hebben we onlangs een graafmachine opgeknapt, zodat we de haven dieper kunnen uitbaggeren.” Als je Lorenz vraagt naar de mooiste plekken in Mecklenburg-Vorpommern, zegt hij meteen: “Op nummer 1 staat natuurlijk Rerik.” Maar ook Rostock en Wismar bevallen hem, en hij noemt ook Kühlungsborn en Nienhagen. Veel van die plaatsen zijn geschikt voor dagtochten per zeilboot, zelfs als je als havenmeester niet zo veel tijd hebt. In Rerik voelt hij zich echter niet alleen zo thuis omdat hij hier is opgegroeid, maar ook vanwege de mensen en de plekken. 

Bij de surfschool Oceanblue Watersports kent hij de twee die vandaag de gasten begeleiden en surflessen geven. Op de houten pallets drinken gasten Aperol Spritz en kijken ze uit over het lagune, een vriend van Lorenz maakt een crêpe met kaneel en suiker. Lorenz trekt zijn wetsuit aan, pakt zijn board en stapt vanaf de steiger het water in. Momenteel leert hij zichzelf wingfoilen. Als hij even niet op het water is, raadt hij café Sauer & Saftig aan. De eigenaresse zet vooral in op zuurdesem en bakt het brood zelf. Tijdens ons bezoek vandaag draagt ze haar baby van een paar weken oud in een draagdoek en serveert ze toch cappuccino. Ze is er trots op dat haar café al eens is uitgeroepen tot beste bakkerij van de regio.