Zespół „Due sopra il Basso” z programem „Cristall Floods” – muzyka wczesnego baroku na sopran, baryton i lutnię
Głosy wysokie:
Johannes Wieners – kontratenor
Jonathan Boudevin – baryton
Max Hattwich – lutnia renesansowa i teorba
Kryształowa powódź łez, destylowana kwintesencja serca, pochłonięta przez płomień.
Stan skupienia naszego smutku, ludzkiego smutku, od zawsze jest tą słoną, gęstą wodą, która płynie nam z oczu. Nasze łzy mogą być gęste i gorące, powściągliwe i płytkie lub szczere i czyste jak górski potok. W każdej możliwej postaci są one ujściem naszego bólu (tego bezpośrednio palącego, ale także tego nostalgicznego smutku, który odróżnia radość płaczących łez od radości, która jest jedynie uśmiechem), który zazwyczaj otwiera się wbrew naszemu opanowanemu oporowi i toruje drogę do świata zewnętrznego temu, co kryje się pod powierzchnią i nie może przedostać się na zewnątrz za pomocą słów. To w bezpośredni sposób łączy łzę z gestem muzycznym, który w podobny sposób wyraża to, czego nie da się opisać słowami, i jest powiązany z naszym życiem wewnętrznym w sposób bardziej przenikliwy, niż potrafi to słowo. W muzyce barokowej gest westchnienia był eksplorowany do granic możliwości. Czy to we Francji, we Włoszech, w Anglii czy w Niemczech – wszędzie nie tylko śpiewa się o łzach (les larmes, le lacrime, the tears, die Thränen), ale same łzy stają się muzyką. W niezliczonych poetyckich obrazach stają się one rwącymi strumieniami, płonącymi strzałami, kryształowymi kroplami, a nawet soplami lodu, odzwierciedlając w ten sposób ogromne bogactwo naszych bolesnych, a czasem bolesno-pięknych uczuć.
W swoim aktualnym programie „Christall Floods” zespół Due sopra il Basso poświęca się całkowicie temu zjawisku i przygląda się najróżniejszym niuansom płaczu żałobnego we wczesnej muzyce barokowej.
W programie znajdują się utwory francuskie, włoskie i angielskie, a także kompozycje Étienne’a Moulinié, Marc-Antoine’a Charpentiera, Bartolomeo Tromboncino, Giovanniego Girolamo Kapspergera, Andreasa Hammerschmidta, Johna Dowlanda, Henry’ego Purcella i innych.
W ten sposób powstaje bogata w wodę mozaika, która wprawdzie stawia w centrum lamenty i płacz, ale bynajmniej się do nich nie ogranicza. Począwszy od poetyckich opisów natury – od świeżych arkadyjskich źródeł i porośniętych kwiatami fontann, poprzez zimną bezkresność morza, która przynosi żeglarzom radość, a jeszcze więcej cierpienia, aż po wodę zatrutą przez Bachusa, z której korzystają nie tylko żeglarze, aby w niej utopić swój smutek.
Niebieski żywioł stanowi tkaninę, z której utkana jest ta muzyczna wieczór, który rozpoczynamy w arkadyjskich krainach i który, wyciskając nam łzy, prowadzi nas przez rzeki aż do morza, abyśmy w końcu mogli go przypieczętować w tawernie.