Ensemble "Due sopra il Basso" met het programma „Cristall Floods“ – muziek uit de vroege barok voor sopraan, bariton en luit
Boven de bas:
Johannes Wieners – countertenor
Jonathan Boudevin – bariton
Max Hattwich – renaissanceluit & theorbe
Een kristallen stroom van tranen, de gedistilleerde essentie van het hart, verteerd door de vlam.
De toestand van ons verdriet, van het menselijk verdriet, is sinds mensenheugenis het zoute, dikke water dat uit onze ogen stroomt. Onze tranen kunnen dik en heet zijn, terughoudend en oppervlakkig, of oprecht en helder als een bergbeek. In elke denkbare vorm zijn ze een uitlaatklep voor onze pijn (zowel de direct brandende pijn als ook dat nostalgische verdriet dat de vreugde van tranen van vreugde onderscheidt van louter glimlachende vreugde), dat zich meestal tegen onze beheerste weerstand in opent en de weg naar de buitenwereld vrijmaakt voor wat eronder schuilgaat en niet met woorden naar buiten kan komen. Dat verbindt de traan op directe wijze met het muzikale gebaar, dat op dezelfde manier het onuitsprekelijke uitdrukt en op een indringender manier verbonden is met ons innerlijk leven dan het woord dat kan. In de barokmuziek werd het gebaar van de zucht tot uitputting toe uitgesponnen. Of het nu in Frankrijk, Italië, Engeland of Duitsland is, overal wordt niet alleen over de tranen (les larmes, le lacrime, the tears, die Thränen) gezongen, maar worden de tranen zelf muziek. In talloze poëtische beelden worden ze tot woeste beken, brandende pijlen, kristallen druppels of zelfs ijspegels, en weerspiegelen zo de enorme rijkdom van onze pijnlijke of juist pijnlijk-mooie gevoelens.
Due sopra il Basso wijdt zich in hun huidige programma „Christall Floods“ volledig aan dit fenomeen en belicht de meest uiteenlopende nuances van het huilen van verdriet in de vroege barokmuziek.
Op het programma staan Franse, Italiaanse en Engelse stukken van Étienne Moulinié, Marc-Antoine Charpentier, Bartolomeo Tromboncino, Giovanni Girolamo Kapsperger, Andreas Hammerschmidt, John Dowland, Henry Purcell en anderen.
Hieruit ontstaat een waterrijke caleidoscoop die de lamenti, het huilen, weliswaar centraal stelt, maar zich daar geenszins toe beperkt. Van poëtische natuurbeschrijvingen van frisse Arcadische bronnen en met bloemen begroeide fonteinen, via de koude oneindigheid van de zee, die de zeelieden vreugde en nog veel meer leed bezorgt, tot aan het door Bacchus vergiftigde water, dat niet alleen door de zeelieden wordt gebruikt om hun verdriet erin te verdrinken.
Het blauwe element vormt de rode draad van de muzikale avond, die we beginnen in Arcadische streken en die ons, onder tranen, over de rivieren naar de zee leidt, zodat we hem uiteindelijk in de taverne kunnen bezegelen.
