van de vissersvloot Een verslag over het dagelijks leven, reizen en ervaringen op volle zee
Tussen 75° Noord en 25° Zuid: Avonturen van een visser uit Sassnitz op de vissersvloot
Een reportage over het dagelijks leven, reizen en ervaringen op volle zee
Deze tentoonstelling neemt je mee op een spannende documentaire van de poolwateren naar het zuiden van Afrika, verteld vanuit het perspectief van de Sassnitz-visser Joachim Blumenthal, die deel uitmaakte van de vissersvloot in de Sassnitz-viscombinatie. Dompel jezelf onder in verhalen over reizen, uitdagingen en het dagelijks leven aan boord.
Joachim Blumenthal (geboren 1955) Joachim Blumenthal begon zijn carrière bij de viscombinatie Saßnitz in het begin van de jaren 1970. Na het verlaten van de school, voltooide hij een leertijd als scheepsmonteur van 1971 tot 1973. In december 1972 begon zijn eerste reis als leerling op het hulpschip "Karl Marx". Na zijn leertijd reisde hij mee op de FT "Kattegat" als motorassistent. FT staat voor freezer trawler (vriestrawler) - grote diepzeevissersschepen met eigen vriesinstallaties die de vangst direct aan boord verwerken en invriezen.
Er waren verschillende soorten vissersschepen in Saßnitz, maar de vriestrawlers vormden de ruggengraat van de wereldwijde vissersvloot van het Fischkombinat. Na zijn tijd in het leger in Prora (1974-1975) werd hij opgeleid en in dienst genomen als koeltechnicus op de FT "Großer Belt". De mannen die aan de koelsystemen werkten, werden aan boord respectvol "ijsberen" genoemd. Toen hij slechts 22 jaar oud was, kreeg hij het brevet van technisch officier C2 en was daarmee een van de jongste technische scheepsofficieren in de viscombinatie Saßnitz. Als technisch officier koelsystemen (TOK) reisde hij naar verschillende werkgebieden, waaronder Mozambique, de Barentszzee, Schotland en Ierland. Hij nam meerdere malen deel aan de zogenaamde Pimarda-missie, voor het laatst als 1e technisch officier. Hij verliet de DDR in 1989.
Na het afronden van verdere studies en het behalen van een patent als scheepswerktuigkundige, vervolgde hij zijn carrière in de internationale koopvaardij - op koelschepen ("bananenjagers"), speciale dokschepen (Baco liners) en containerschepen, meest recentelijk als Chief. Om gezondheidsredenen moest hij zijn carrière op zee voortijdig beëindigen. De hier getoonde foto's vertellen over een tijd waarin de vorsttrawlers vanuit Sassnitz vertrokken naar verre visgronden - weken en maanden onderweg, op weg naar de Barentszzee, de Atlantische Oceaan of de kust van Afrika. Ze tonen het werk benedendeks, ijs op de verschansingen, motorgeluid en kameraadschap. Er is veel veranderd. De grote vloot is verleden tijd. Maar de haven is gebleven. Iedereen die hier ooit heeft gevaren, gaat nog steeds eerst terug. Je staat op de kade, kijkt uit over het water - en herinnert je waar je vandaan kwam. Iedereen die hier naar zee is gereisd, draagt het met zich mee - het geluid van de wind, de geur van diesel en zout, het eerste licht boven de pier. Deze beelden zijn dus niet alleen herinneringen aan schepen en missies, maar ook aan een levenshouding die in Sassnitz is ontstaan - en die vandaag de dag nog steeds voelbaar is als je vanuit de stad op de haven neerkijkt.
