Poppentheater naar het sprookje van de gebroeders Grimm
Op een koude winterdag vroeg een beer of hij binnen mocht komen om zich een beetje op te warmen. Eerst waren de meisjes bang, maar toen hij vriendelijk tegen hen sprak, klopten ze de sneeuw uit zijn vacht en ravotten ze met hem rond. Zo ging het de hele winter door, totdat de lente aanbrak en de beer afscheid nam van de meisjes. Toen hij de deur uit wilde gaan, bleef hij aan de deurhaak haken – een stukje van zijn huid scheurde open en daaronder glinsterde het als goud.
Na enige tijd stuurde de moeder de kinderen het bos in. Daar vonden ze een omgehakte boom, waaraan een dwerg op en neer sprong omdat zijn lange baard klem zat. Sneeuwwitje bevrijdde hem met haar schaar, maar de dwerg schreeuwde tegen de twee en vervloekte hen. Nog twee keer kwamen de meisjes de norse kerel tegen. De ene keer toen tijdens het vissen zijn vislijn verstrikt was geraakt in zijn baard, en een andere keer toen een grote adelaar zich op hem had gestort om hem de lucht in te sleuren. Elke keer werd hij door de zussen bevrijd en elke keer werden ze door hem uitgescholden.
Op een avond, toen de dwerg op een open plek zijn gestolen schatten had uitgespreid en daarbij door de meisjes werd verrast, kwam de beer op hen af. De dwerg beval de kinderen hem te hulp te schieten, maar de beer gaf de kleine zo’n krachtige klap met zijn poot dat hij een hele stuk diep de grond in werd geslagen.
Op dat moment viel de berenhuid af en stond er een knappe prins voor de meisjes. Hij vroeg Sneeuwwitje ten huwelijk, en Rozerood trouwde met zijn broer.
Samen met hun moeder trokken ze nu naar het kasteel en namen ook de twee rozenboompjes mee.
