Na de met een César bekroonde natuurdocumentaire ‘De sneeuwluipaard’ (2021) slaagt de Franse natuurfotograaf en documentairemaker Vincent Munier er met ‘Het gefluister van de bossen’ (2025) in, niet alleen de visuele pracht, maar ook de poëtische geluiden van het bos vast te leggen. Zijn film is een ode aan de flora en fauna van de Vogezen, een brug tussen vader, zoon en kleinzoon, tussen mens en natuur, tussen fotografie en film, tussen dag en nacht, tussen het persoonlijke en het universele.
Geduld is de belangrijkste eigenschap die Michel Munier moet meenemen op zijn tochten diep in de oude, met mos bedekte bossen van de Vogezen. Uitgerust met een rugzak, een wandelstok en een warme jas trekt het hem steeds weer diep de stilte van het bos in, naar een heel bijzondere plek: een spar die zijn schuilplaats is geworden. Onder de takken lijkt de oude man één te worden met de natuur. Hij heeft daar meer dan achthonderd nachten doorgebracht, luisterend, observerend – altijd op zoek naar vossen, reeën, herten, lynxen en de mysterieuze koning van de bossen, de auerhoen. Zijn zoon Vincent Munier deelt de fascinatie van zijn vader al sinds zijn twaalfde. Van hem heeft hij geleerd de sporen van de dieren te lezen; hij kent de plekken waar ze eten, jagen, hun nesten bouwen en slapen. Samen met Vincents zoon Simon Munier begeeft het familietrio zich op een reis door de adembenemende schoonheid van de natuur…
