“Stroom, alleen jou kan ik altijd liefhebben…” (Johannes Bobrowski: Sarmatische tijd). De rivier ‘Chronos’, de antieke naam van de ‘Memel’, stroomt door de regio Sarmatië. Filmmaker Volker Koepp volgt de rivier op zoek naar de lotgevallen van de mensen die aan deze oevers wonen – en keert daarbij steeds weer terug naar degenen die zijn eerdere films hebben gekenmerkt. Maar ‘Chronos – Rivier van de Tijd’ is ook het portret van een regio in verandering. De opnames duurden meer dan vijf jaar. De Russische invasie van Oekraïne en de Covid-19-pandemie drukken net zo’n stempel op de beleving als het Sovjetverleden en de littekens die de Holocaust in de gemeenschappen heeft achtergelaten…
In navolging van de gedichten van Johannes Bobrowski draaide regisseur Volker Koepp in 1972 zijn eerste film in het historische landschap ten oosten van de Vistula, tussen de Oostzee en de Zwarte Zee, dat in de late oudheid ‘Sarmatië’ werd genoemd. Een wereld die na de Tweede Wereldoorlog deel uitmaakte van het Sovjetimperium. Later maakte Koepp in deze streek met ‘Kalte Heimat’ (1994), ‘Herr Zwilling und Frau Zuckermann’ (1998) en ‘In Sarmatien’ (2013) een hele reeks films. Het ging over ontmoetingen met mensen, hun dagelijks leven, hun door politieke omwentelingen getekende levensverhalen, over nationaalsocialistische terreur, de moord op Joden, stalinistische vervolging en hoop op maatschappelijke veranderingen. Zijn documentaire ‘Chronos – Fluss der Zeit’ (2026) voegt een nieuw, doorslaggevend hoofdstuk toe aan deze verhalen, in de vorm van een filmische montage waarin verleden en heden op fragmentarische wijze met elkaar worden verbonden.
