Dracula – Zło ma imię

A co by było, gdyby Dracula nie był tylko opowieścią, ale czymś, czego można doświadczyć? Gdyby groza nie pozostawała w oddali, lecz wżerała się w skórę, oddech i myśli? Ta inscenizacja wykracza poza granice tradycyjnego niemieckiego teatru, który często wyjaśnia ten mit w kontekście politycznym, zamiast pozwolić widzom poczuć go w jego pierwotnej formie. Tutaj nie ma dystansu – jest tylko strach, pożądanie i utrata wszelkiej kontroli. „Każdy zna Draculę” – mówi reżyser i autor Sascha Hödl – „ale szukałem sposobu, by opowiedzieć tę historię na nowo, nie tracąc przy tym jej pierwotnej wizji. Wiele inscenizacji idealizuje ten materiał – dlatego rozłożyłem go na części i złożyłem na nowo”. „Dracula” staje się bezlitosną podróżą w świat horroru: intensywną, fizyczną, wywołującą psychiczne wstrząsy. Powstaje świat, w którym fikcja się rozpada, a rzeczywistość nabiera kształtu. Nowe perspektywy spotykają się z tym, co znane – i właśnie w tym ujawniają swoją siłę: poruszają i szokują na nowo, nie tracąc przy tym tego, co znane. Ta produkcja odważa się na coś, co stało się rzadkością na niemieckich scenach: prawdziwy, nieprzefiltrowany horror. Żadnego mrugnięcia okiem, żadnej ironii – tylko ciemność, która zbliża się bardziej, niż można by tego znieść. Wieczór, który nie kończy się wraz z opadnięciem kurtyny, lecz trwa dalej w głębi duszy.