Zapraszamy na bajkowy wieczór z berlińskim pisarzem, który przeczyta fragmenty swojej książki „Amarek: bajki dla dorosłych dzieci i dziecinnych dorosłych”.
Gabriel Wolkenfeld, urodzony w 1985 roku w Berlinie, gdzie również dorastał, studiował germanistykę, rusycystykę oraz literaturoznawstwo ogólne i porównawcze w Poczdamie. Dłuższe pobyty studyjne i zawodowe zaprowadziły go do Estonii, Rosji, na Ukrainę oraz do Izraela.
Organizował ukraińsko-niemieckie spotkania młodzieży.
Jako freelancer pracuje jako nauczyciel języka niemieckiego jako języka obcego. W regularnych odstępach czasu prowadzi warsztaty pisarskie dla osób, dla których niemiecki jest językiem ojczystym, oraz dla osób uczących się niemieckiego jako języka obcego, m.in. na zlecenie berlińskich uniwersytetów ludowych.
Jako pisarz Gabriel Wolkenfeld publikuje prozę i poezję od 2013 roku. W 2015 roku ukazała się jego pierwsza powieść „Wir Propagandisten”. Od tego czasu był wielokrotnie nominowany do nagród i wygrywał konkursy. W 2021 roku otrzymał nagrodę im. Hannsa Meinke’a za młodą poezję, w 2022 roku nagrodę poetycką im. Ulricha Grasnicka, a także stypendium literackie „writer in residence” w Gelsenkirchen.
Od 2025 roku Gabriel Wolkenfeld jest stypendystą im. Kurda-Laßwitza w mieście rezydencjalnym Gotha i pracuje tam jako pisarz miejski.
Dwanaście tekstów zebranych w tomie „Amarek” ( 2026), choć inspirowanych skarbnicą baśni niemieckojęzycznych, słowiańskich i żydowskich, nie jest adaptacjami, lecz swobodną twórczością autora. Poszczególne bajki zawarte w tym tomie rozgrywają się w fikcyjnym królestwie na długo przed naszymi czasami i poruszają ponadczasowe, a jednocześnie niezwykle aktualne tematy. Amarek, który według legendy został stworzony przez lekko podchmielonego boga w ciągu dwóch razy siedmiu dni, jest rządzony twardą ręką przez króla, który na swoich zdecydowanie zbyt krótkich nóżkach truchta po swoim zamku. Dosłownie krótkie są też nogi kłamliwych treści, które tworzy jego sekretarz miejski. Również reszta personelu nie jest już tym, czym była kiedyś: syn kata nagle porzuca swój zawód – zabijanie nie leży w jego naturze – a potem nawet sama Śmierć dochodzi do wniosku, że jest wyczerpana i potrzebuje odpoczynku, i odmawia ludziom prawa do umierania....