"Short Stories" pokazuje, jak mistrzowsko i innowacyjnie Jansen i Braun opanowali swoje instrumenty.
Arne Jansen, Stephan Braun: Krótkie opowiadania
To naprawdę dobra historia. Do takiego wniosku doszły międzynarodowe media w związku z pierwszym wspólnym albumem Arne Jansena i Stephana Brauna. Na "Going Home" Jansen, "jeden z najlepszych i najbardziej wszechstronnych niemieckich gitarzystów" według Süddeutsche Zeitung, i Braun, jego sympatyczny partner na wiolonczeli i kontrabasie, zinterpretowali utwory legendarnego zespołu rockowego Dire Straits w zaskakująco odmienny sposób. "Wyjące piękno" było werdyktem magazynu Kulturnews, podczas gdy FAZEmag chwalił duet za ich "odurzającą skromność". Amerykański magazyn Stereophile ujął to najbardziej zwięźle: "Co za zabawa na tym albumie!".
Na potrzeby nowego nagrania, dwaj zapracowani muzycy, którzy w przeszłości występowali u boku Melody Gardot, Nilsa Landgrena, Tilla Brönnera, Nilsa Wülkera, Andersa Jormina i Orchestra Baobab, wydali następujące wytyczne: Opowiadamy własne historie. "Często wykonywaliśmy program Dire Straits", mówi gitarzysta Jansen, "a także przeplataliśmy nasz własny materiał, ponieważ zwykle nie wykonujemy coverów, ale komponujemy własną muzykę. Po koncertach ludzie podchodzili do nas i mówili, że uważają te piosenki za szczególnie świetne".
Na tej podstawie "Short Stories" składa się teraz, z dwoma wyjątkami, z utworów napisanych specjalnie na potrzeby nagrania. Podział ról między Jansenem i Braunem również znacznie różni się od tego na pierwszym albumie. Podczas gdy gitarzysta był kimś w rodzaju wokalisty na sześciu strunach i odpowiadał za melodie na hołdzie Dire Straits, teraz to również Braun dostarcza tematów na wiolonczeli i basie lub wirtuozersko soluje - na przykład w niesamowicie poruszającym "The Way of Truth" lub dynamicznym "96 Minutes".
"Z nami masz całkowitą równość pod każdym względem", zachwyca się Braun o dwuosobowej konstelacji, "ze względu na charakter naszych instrumentów, możemy działać jako soliści, ale także akompaniować równie dobrze. To dawanie i branie jest świetne". Jansen dodaje: "Ludzie często myślą w kategoriach granic gatunkowych. Taki ideologiczny sposób myślenia w ogóle nam nie odpowiada. Dla nas liczy się przede wszystkim wspólna praca; zawsze chcemy, by inni brzmieli lepiej".
Poza tym gitarzysta dodaje, że jego muzyczny odpowiednik jest pionierem gry na wiolonczeli: "Pochodzi z klasycznego środowiska, ale myśli jak saksofonista jazzowy i nadal ma ten groove i użycie efektów. Nie przychodzi mi do głowy wielu innych wiolonczelistów!". Jansen nie jest osamotniony w tej opinii: amerykańska gwiazda gitary Pat Metheny napisał kiedyś do Brauna entuzjastyczny e-mail od fanów po obejrzeniu jego wiolonczelowych filmów na YouTube.
"Short Stories" pokazuje, jak mistrzowsko i innowacyjnie Jansen i Braun opanowali swoje instrumenty - dzięki specjalnym technikom gry i wykorzystaniu opóźnień, pętli i pedałów głośności, często brzmi to jak coś więcej niż tylko duet. Niemal słychać syntezatory, rytmiczne skrobanie perkusyjnej szczotki czy finezyjnie pulsujące groove'y. Wątkiem narracyjnym, który trzyma wszystko razem, jest przyjaźń. W każdej nucie słychać, że Jansen i Braun znają się od wieków i są ze sobą głęboko związani. "Mieszkamy bardzo blisko siebie na północy Berlina, mamy dzieci w tym samym wieku i wiele wspólnych tematów do rozmów. Kiedy jesteśmy razem, rozmawiamy przez cały czas" - śmieje się Braun.
Dziesięć utworów na "Short Stories" zdecydowanie charakteryzuje chęć komunikacji i pewność siebie w ujawnianiu nawet najskrytszych uczuć. Każda kompozycja ma swoje własne podejście narracyjne. Czasami historie, które wahają się między jazzem, folkiem, popem i Americaną, mają zdecydowanie literackie tło. Na przykład "Dolphin Hotel", "In a Hundred Years" czy "For Ever and Ever" rozwijają własną poezję opartą na powieściach i wierszach, takich jak "Polowanie na dzikie owce" Haruki Murakamiego, "Tschick" Wolfganga Herrndorfa czy "The End" A.A. Milne'a. Inne utwory przekształcają wspomnienia z podróży w intymne dialogi instrumentalne - inspiracją dla "Where Once the Water Flowed" była rozszerzająca umysł wędrówka przez wyschnięte koryto rzeki w Prowansji, podczas gdy "The Trees Remember" opiera się na wizycie w zaczarowanej, opuszczonej wiosce na Istrii.
Z drugiej strony, te historie mają silne podłoże osobiste. Jak na przykład niezobowiązująca "Song for Issa", w której Jansen i Braun kłaniają się wielkiemu gawędziarzowi griotowi Issie Cissokho, saksofoniście Orchestra Baobab, który zmarł w 2019 roku. Albo "The Way of Truth", który odnosi się do kluczowego doświadczenia z czasów studenckich Jansena. "Byłem częścią programu Yehudi Menuhina "Live Music Now", który daje studentom możliwość koncertowania w instytucjach społecznych" - wspomina gitarzysta. "Pewnego razu występowaliśmy w duecie w szpitalu, a tuż przede mną był umierający pacjent w moim wieku. Zagrałem zupełnie inaczej. Nagle zaczęło mi zależeć na tym, by sięgnąć jak najgłębiej w siebie i dać tej kobiecie coś dobrego. Wtedy zdałem sobie sprawę, że właśnie dlatego tworzę muzykę. Im jestem starszy, tym bardziej zdaję sobie sprawę: chcę powiedzieć coś prawdziwego".
"Short Stories" jest pełne tej skromnej powściągliwości. Jak każdy dobry gawędziarz, Jansen i Braun pozostawiają miejsce na niedopowiedzenia, otwierając przestrzeń do interpretacji z długim pogłosem w umyśle słuchacza. Podobnie jak specjalność geniusza pisania piosenek Boba Dylana, którego "A Hard Rain's A-Gonna Fall" kończy nagranie. Jansen uważa, że to szalone, jak aktualna jest ta piosenka, która została napisana w następstwie kubańskiego kryzysu rakietowego. Wraz z apokaliptycznym, mieniącym się ciepłem "Before the Rain" napisanym przez gitarzystę, piosenka Dylana nadaje albumowi klamrę narracyjną, która przypomina słynny cytat Leonarda Bernsteina: "To będzie nasza odpowiedź na przemoc: Uczynić muzykę bardziej intensywną, piękniejszą, bardziej oddaną niż kiedykolwiek wcześniej". Dzięki "Short Stories" Arne Jansen i Stephan Braun robią co w ich mocy, aby przekształcić te słowa w dźwiękową rzeczywistość.
