"Short Stories" laat zien hoe meesterlijk en vernieuwend Jansen en Braun hun instrumenten beheersen.
Arne Jansen, Stephan Braun: Korte verhalen
Dit is echt een goed verhaal. Dat was de conclusie van de internationale media naar aanleiding van het eerste gezamenlijke album van Arne Jansen en Stephan Braun. Op "Going Home" interpreteerden Jansen, "een van de beste en meest veelzijdige Duitse gitaristen" volgens de Süddeutsche Zeitung, en Braun, zijn sympathieke partner op cello en contrabas, stukken van de legendarische rockband Dire Straits op een verrassend andere manier. "Huilend mooi" was het oordeel van het tijdschrift Kulturnews, terwijl FAZEmag het duo prees om hun "bedwelmende bescheidenheid". Het Amerikaanse tijdschrift Stereophile verwoordde het het bondigst: "Wat is dit album leuk!".
Voor hun nieuwe opname gaven de twee drukbezette muzikanten, die in het verleden hebben opgetreden met Melody Gardot, Nils Landgren, Till Brönner, Nils Wülker, Anders Jormin en Orchestra Baobab, de volgende richtlijn: We vertellen onze eigen verhalen. "We speelden vaak het programma van Dire Straits," zegt gitarist Jansen, "en we stopten er ook eigen materiaal tussen, omdat we normaal gesproken geen covers doen maar onze eigen muziek componeren. Na de concerten bleven mensen naar ons toe komen om te zeggen dat ze deze nummers bijzonder goed vonden."
Op basis hiervan bestaat "Short Stories" nu, op twee uitzonderingen na, uit stukken die speciaal voor de opname zijn geschreven. De rolverdeling tussen Jansen en Braun is ook aanzienlijk anders dan op het eerste album. Terwijl de gitarist een soort zanger op zes snaren was en verantwoordelijk voor de melodieën op de Dire Straits-hommage, is het nu ook Braun die de thema's op cello en bas verzorgt of virtuoos soleert - bijvoorbeeld in het ongelooflijk ontroerende "The Way of Truth" of het dynamische "96 Minutes".
"Met ons heb je deze volledige gelijkheid in elk opzicht," is Braun enthousiast over de tweemansconstellatie, "vanwege de aard van onze instrumenten kunnen we optreden als solisten, maar ook net zo goed begeleiden. Dit geven en nemen is geweldig." Jansen vult aan: "Mensen denken vaak in termen van genregrenzen. Zo'n ideologische manier van denken is helemaal niet ons ding. Voor ons gaat het om samenwerken; we willen de ander altijd beter laten klinken."
Afgezien daarvan, voegt de gitarist eraan toe, is zijn muzikale tegenhanger een pionier op het gebied van cellospel: "Hij heeft een klassieke achtergrond, maar denkt als een jazzsaxofonist en heeft nog steeds dat groove-ding en het gebruik van effecten. Zoveel andere cellisten kan ik niet bedenken!" Jansen staat niet alleen in deze mening: de Amerikaanse gitaarster Pat Metheny schreef Braun ooit een enthousiaste fanmail na het zien van zijn cellovideo's op YouTube.
"Short Stories" laat zien hoe meesterlijk en innovatief Jansen en Braun hun instrumenten beheersen - dankzij speciale speeltechnieken en het gebruik van delays, loops en volumepedalen klinkt het vaak als veel meer dan een duo. Je hoort bijna synthesizers, het ritmische geschraap van een drumkwast of fijn pulserende grooves. De rode draad die alles bij elkaar houdt is vriendschap. In elke noot hoor je dat Jansen en Braun elkaar al jaren kennen en diep met elkaar verbonden zijn. "We wonen heel dicht bij elkaar in het noorden van Berlijn, hebben kinderen van dezelfde leeftijd en veel gemeenschappelijke gespreksonderwerpen. Als we samen op stap zijn, zijn we eigenlijk de hele tijd aan het kletsen," lacht Braun.
De tien stukken op "Short Stories" worden onmiskenbaar gekenmerkt door dit verlangen om te communiceren en het vertrouwen om zelfs de diepste gevoelens te kunnen onthullen. Elke compositie heeft zijn eigen verhalende aanpak. Soms hebben de verhalen, die het midden houden tussen jazz, folk, pop en americana, een uitgesproken literaire achtergrond. Bijvoorbeeld "Dolphin Hotel", "In a Hundred Years" of "For Ever and Ever" ontvouwen hun eigen poëzie gebaseerd op romans en gedichten zoals Haruki Murakami's "Wild Sheep Hunt", Wolfgang Herrndorf's "Tschick" of A.A. Milne's "The End". Andere stukken transformeren reisherinneringen tot intieme instrumentale dialogen - de inspiratie voor "Where Once the Water Flowed" komt van een geestverruimende wandeling door een opgedroogde rivierbedding in de Provence, terwijl "The Trees Remember" gebaseerd is op een bezoek aan een betoverend, verlaten dorp in Istrië.
En ook deze verhalen hebben een sterke persoonlijke achtergrond. Zoals het terloops wandelende "Song for Issa", waarmee Jansen en Braun een buiging maken voor de grote griotverteller Issa Cissokho, de in 2019 overleden saxofonist van Orchestra Baobab. Of "The Way of Truth", dat verwijst naar een belangrijke ervaring in Jansens studententijd. "Ik maakte deel uit van Yehudi Menuhin's 'Live Music Now' programma, dat studenten de kans geeft om concerten te geven in maatschappelijke instellingen," herinnert de gitarist zich. "We hebben een keer als duo opgetreden in een ziekenhuis en daar lag een patiënt van mijn leeftijd op sterven, vlak voor mijn neus. Ik speelde heel anders. Het ging er ineens om zo diep mogelijk in mij te graven om deze vrouw iets goeds te geven. Toen realiseerde ik me: dat is waarom ik muziek maak. Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef: ik wil iets waarachtigs vertellen."
"Korte Verhalen" zit vol met deze bescheiden terughoudendheid. Zoals elke goede verhalenverteller laten Jansen en Braun ruimte voor het ongezegde, waardoor er ruimte ontstaat voor interpretatie met lange nagalmtijden in het hoofd van de luisteraar. Net als de specialiteit van songwritinggenie Bob Dylan, met wiens "A Hard Rain's A-Gonna Fall" de opname eindigt. Jansen vindt het gek hoe actueel dit nummer is, dat werd geschreven in de nasleep van de Cubaanse Raketcrisis. Samen met het apocalyptische, door de gitarist geschreven "Before the Rain" geeft het Dylan-nummer het album een verhalende beugel die doet denken aan een beroemde uitspraak van Leonard Bernstein: "Dit zal ons antwoord zijn op geweld: Om muziek intenser, mooier en toegewijder te maken dan ooit tevoren." Met "Short Stories" dragen Arne Jansen en Stephan Braun hun steentje bij om deze woorden om te zetten in sonische realiteit.
