Aan de rand van de zogenaamde "Dorpsrepubliek Rüterberg" ligt een bijzonder natuurjuweel. Meer dan 80 jaar lang werd hier met de hand klei gewonnen. Vanaf het begin van de 19e eeuw, aanvankelijk sporadisch, daarna industrieel vanaf 1889. Het gebied werd in 1968 gesloten toen de grens werd beveiligd. Wat overbleef was een industriële woestenij.
Woestijnkraterlandschappen, diepe kuilen en hoge terrils zonder bomen of struiken waren het resultaat van tientallen jaren kleiwinning. Toen steeds meer mensen het toen nog beperkte gebied verlieten, herwon de natuur het land. Robinia, espen en zandberken koloniseerden al snel de dorre grond en in de loop der decennia ontwikkelde zich in en rond de kleiput een dicht gemengd loofbos, dat de levensbasis werd voor een gevarieerde flora en fauna. De kleiput vulde zich geleidelijk met water, waardoor een klein meer ontstond.
Vandaag de dag loopt er een interessant wandelpad rond dit meer, dat niet alleen de sporen van menselijke activiteit weerspiegelt, maar ook het resultaat van bijna 50 jaar natuurlijke ontwikkeling. In de afgelopen jaren heeft de "Naturschutz Elbetal e.V." (Natuurbeschermingsvereniging Elbevallei) het omgetoverd tot een educatief natuurpad met informatieborden en stands die de geschiedenis van dit unieke landschap en zijn geologische kenmerken uitleggen. Bezoekers kunnen ook interessante feiten te weten komen over de mijnbouwgeschiedenis van het dorp en de dieren en planten die hier leven. De goed aangegeven rondwandeling is ongeveer 1,2 kilometer lang. Als je alle acht stations wilt bezoeken en meer te weten wilt komen, moet je rekenen op anderhalf uur.
