van Helene Hegemann en River Roux, naar | De Vrouwenvergadering van Aristophanes | Wereldpremière
„In de toekomst zal alles gemeengoed zijn, en alles zal aan iedereen toebehoren; de een zal geen vele morgen land bezitten en de ander geen plekje voor zijn graf.”
Praxagora in De Vrouwenvolksvergadering
In de komedie van Aristophanes wordt de politiek in het oude Athene zo gekenmerkt door wanbeleid, voortdurende oorlogen en corruptie, dat de vrouwen een plan smeden: vermomd als mannen nemen ze de volksvergadering over, die beslist over financiën, wetten, buitenlands beleid en oorlog. Ging het Aristophanes om een radicale denkwijze, eiste hij zelfs politieke inspraak en gelijkberechtiging? Of was het geheel slechts een grap ten koste van de vrouwen, wier – uiteraard mislukkende – poging tot zelfemancipatie simpelweg diende om elke utopie te bespotten die de veelzijdige slavernij van een elitair mannelijk bewind ook maar enigszins in twijfel trok?
Red Zone plaatst de vrouwen, die de heersende machtsconcentratie beu zijn, in een sportschool die zelfoptimalisatie via zware, zweetdrijvende trainingen als een feest verkoopt, terwijl op seconden afgestemde beats aan oorlogstrommels doen denken en het tempo van opeenvolgende nummers een sfeer creëert die buitensporige vooruitgang belooft. Wat hen met de hoofdrolspeelsters van het toneelstuk verbindt, is het ontbreken van een maatschappelijk ontwerp voor een betere toekomst. En of de macht in handen van vrouwen beter af is dan in die van mannen, is de vraag. Het is waarschijnlijker dat een strijd tussen de geslachten de ongelijke verdeling van macht en kapitaal niet zal afschaffen. Verenigd zou dat echter wel eens kunnen worden bereikt.
In 2008 werd Helene Hegemanns eerste film Torpedo bekroond met de Max-Ophüls-prijs; in 2010 debuteerde ze als schrijfster met de roman Axolotl Roadkill, die in 20 talen werd vertaald en die ze zelf verfilmde. De film ontving in 2017 de World Cinema Dramatic Special Jury Award for Cinematography van het Sundance Filmfestival. Daarna volgden regiewerkzaamheden voor opera en theater, naast talrijke journalistieke en literaire werken, waaronder de romans *Jage zwei Tiger*, *Bungalow* en *Striker*, evenals twee nominaties voor de Duitse Boekenprijs. Daarnaast was ze in 2022 met *Subotnik* vertegenwoordigd op het Filmfest München en in 2024 met *Deine Brüder* op de Berlinale in de sectie Panorama.
De performer en auteur River Roux studeerde fotografie aan de University of Brighton in Engeland, maakte van 2021 tot 2023 deel uit van het Berlin Strippers Collective en maakte haar theaterdebuut in *Merry Stripmas* (It Only Takes One) voor de Berlijnse Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz en in Lola Arias’ *Happy Nights* in het Theater Bremen. Haar werk gaat over de verbanden tussen uitbuiting, gender, zorg en seksualiteit, evenals over queer-militantisme en zelfverdediging.
Al haar eerste solostuk JUICE ( 2024) realiseerde ze – eveneens in de Volksbühne aan de Rosa-Luxemburg-Platz – met deregisseur Bibiana Mendes, die als regieassistente (Münchner Kammerspiele, Maxim Gorki Theater Berlijn) onder andere met Ersan Mondtag heeft samengewerkt, als dramaturg (Maxim Gorki Theater Berlijn, Theater Bremen) voor Lola Arias heeft gewerkt en bij het Theater Augsburg Der Russe ist einer der Birken liebt van Olga Grjasnowa en Auerhaus van Bov Bjerg heeft geregisseerd.
