In ‘De progressieve nostalgici’, ook bekend als ‘C’était mieux demain’ (2025), ligt de vrijheid altijd slechts een vleugelslag verwijderd van de goede oude tijd. Regisseur Vinciane Millereau toont een geweldig gevoel voor de absurditeiten van onze tijd. Met brutale humor, treffend sarcasme en heerlijke situatiekomiek neemt ‘De progressieve nostalgici’ de heilsbeloften van ons heden op de korrel en vertelt het over de wonderbaarlijke relativiteit van de geschiedenis.
Een gezinsidylle in het Frankrijk van de jaren ’50. Michel Dupuis (Didier Bourdon), een man van gemiddelde kwaliteit, is bankbediende en kostwinner. Zijn wederhelft Hélène (Elsa Zylberstein), met een permanent maar rebels, zorgt voor het huishouden en de kinderen. Het patriarchale paradijs lijkt perfect, totdat een kortsluiting in de net geïnstalleerde wasmachine het stel naar het jaar 2025 katapulteert. Plotseling zijn de rollen omgedraaid. Terwijl Hélène zich, ondanks haar totale onwetendheid, verbazingwekkend goed staande houdt als carrièregerichte powervrouw, moet Michel zich als huisman in het smart home door het leven worstelen. In plaats van onderdanige retoriek heeft Michel nu empowerment nodig, terwijl Hélène geniet van de vrijheid van emancipatie. Maar de mooie nieuwe wereld heeft zo zijn valkuilen: de virtuele spraakassistent is een koppig beest, je moet het meubilair zelf in elkaar schroeven, de hondenpoep moet van de vloer worden opgeraapt en hun eigen dochter Jeanne (Mathilde Le Borgne) wil met haar vriendin trouwen. Nu heeft het ontmachtigde gezinshoofd er genoeg van. Terug naar de goede oude tijd, en wel meteen! Als hij maar wist hoe hij de slimme wasmachine moest programmeren voor een reis terug in de tijd…
