De afsluiting van de Elementencyclus stelt de vraag hoe we met de aarde omgaan – met een element dat tegelijkertijd een planeet is, en dus ons thuis.
De aarde is een correctie, een inspiratiebron, zij is ons thuis. Van haar komen we, naar haar gaan we. Zonder haar zijn we verloren. Wie zich verdiept in de aarde, in haar adembenemende omvang, haar perfect uitgebalanceerde ecosystemen, haar nauwelijks te bevatten ontstaansperioden – wie zich dus echt op deze dimensies inlaat, voelt: wij zijn klein. We hebben alles van haar te leren. En we luisteren te zelden echt naar haar.
De Deutsche Tanzkompanie slaat in de afsluiting van de Elemente-cyclus een brug van de vier en een half miljard jaar van haar geschiedenis tot aan de meest urgente vraagstukken van vandaag. Daarbij verschijnt de aarde zowel als element als planeet. Ook qua vorm durft de voorstelling een dubbelgang te zijn: in samenwerking met twee choreografen ontstaan twee onafhankelijke stukken die op verschillende manieren dezelfde vragen stellen:
Hoe moeten we met de aarde omgaan, zodat ze onze thuis blijft? Zodat we ons klein en in het beste geval geborgen kunnen blijven voelen in haar ontroerende aanwezigheid? Welke rol moeten wij spelen in haar grandioze geschiedenis? En wat is haar eigen antwoord op deze vragen van ons?
