Publiczny wykład wieczorny profesora dr. Jürgena Kreylinga (Uniwersytet w Greifswaldzie, Instytut Botaniki i Ekologii Krajobrazu)
Osuszanie torfowisk strefy umiarkowanej spowodowało szereg problemów, takich jak emisje gazów cieplarnianych, eutrofizacja i osiadanie gruntu w wyniku mineralizacji torfu, a także utratę wysoce wyspecjalizowanej różnorodności biologicznej. W oparciu o dane z Centrum Torfowisk w Greifswaldzie przeanalizuję potencjał paludikultury, czyli wykorzystania torfowisk w warunkach wilgotnych, w kontekście sprostania wyżej wymienionym wyzwaniom. Ponowne nawodnienie skutecznie ogranicza utratę węgla, jednak ponownie nawodnione torfowiska niskie charakteryzują się większą zawartością składników odżywczych i różnią się składem roślinności w porównaniu z torfowiskami naturalnymi. Zbiór nadziemnej biomasy roślinnej może skutecznie zmniejszyć konkurencję między gatunkami roślin, a także obciążenie składnikami odżywczymi, podczas gdy produkcja podziemna, prowadząca do tworzenia się torfu i potencjalnego magazynowania węgla, jest wręcz wzmacniana przez wysokie stężenie składników odżywczych. Paludikultura ma potencjał wspierania celów ochrony wielu taksonów, takich jak rośliny, stawonogi i ptaki. Zjawiska suszy występują z coraz większą intensywnością i częstotliwością w wyniku zmian klimatycznych. Wysoki poziom rozkładu w tych warunkach jest jednak równoważony przez zwiększoną produkcję korzeni wynikającą z wydłużonego podziemnego sezonu wegetacyjnego. Stwierdzam, że paludikultura stanowi realną opcję zarządzania ponownie nawodnionymi torfowiskami nizinnymi, która może ograniczyć wiele wyzwań środowiskowych, takich jak emisje gazów cieplarnianych, eutrofizacja i utrata różnorodności biologicznej.
Jürgen Kreyling jest profesorem eksperymentalnej ekologii roślin na Uniwersytecie w Greifswaldzie. Jest rzecznikiem Centrum Badań Współpracujących DFG WETSCAPES2.0 oraz członkiem komitetu sterującego Greifswald Moor Centrum. Prowadzi badania nad reakcją ekosystemów na globalne zmiany, wykorzystując eksperymenty w różnej skali – od kontrolowanych eksperymentów laboratoryjnych w komorach klimatycznych po eksperymenty doniczkowe, mezokosmiczne, terenowe oraz obserwacje terenowe. Jego obecne badania koncentrują się na podziemnym wzroście roślin, roli korzeni roślin w funkcjonowaniu ekosystemów, plastyczności fenotypowej i adaptacjach gatunków, renaturyzacji i wykorzystaniu torfowisk niskich, ekologii zimowej (oraz zmianach klimatu w okresie zimowym), ekologicznym znaczeniu ekstremalnych zjawisk pogodowych oraz projektowaniu eksperymentów.
Prowadząca: dr Hasmik Hunanyan