Publiczny wykład wieczorny wygłoszony przez inż. Jensa Amelunga (Krajowy Urząd ds. Kultury i Ochrony Zabytków Meklemburgia-Pomorze Przednie)
Wraz z sekularyzacją, która nastąpiła w wyniku reformacji ewangelicko-luterańskiej w XVI i XVII wieku, klasztory i kapituły zostały w znacznej mierze zlikwidowane również na terenie dzisiejszego Meklemburgia-Pomorza Przedniego. W wielu przypadkach budynki często rozległych kompleksów klasztornych zostały rozebrane w latach po reformacji lub nawet dopiero w późniejszym okresie, służyły jako kamieniołomy, zostały przeznaczone do innych celów lub ich mury wkomponowano w późniejsze budowle. W przypadku klasztoru franciszkanów w Greifswaldzie jego budynki i zabudowania były początkowo nadal użytkowane, jednak później w większości rozebrano, w tym w latach 1790–1795 również kościół. Inne kompleksy zostały przeznaczone na cele miejskie, jak w przypadku klasztorów franciszkanów i dominikanów w Stralsundzie, których budynki w dużej mierze zachowały się do dziś i są wykorzystywane do celów kulturalnych.
Czasami zyskały one nowe znaczenie jako urzędy książęce, jak w przypadku klasztoru cystersów w Doberanie, stały się skarbnicami dzieł sztuki sakralnej, takich jak tamtejsza katedra, lub stały się fundacjami szlacheckimi, jak dawny klasztor benedyktynów w Dobbertinie, albo zyskały romantyczną idealizację w malarstwie pejzażowym XIX wieku, jak gotyckie ruiny kościoła klasztoru cystersów w Eldena koło Greifswaldu.
Wykład ma na celu przedstawienie, na podstawie wybranych przykładów, zróżnicowanej historii kompleksów klasztornych w Meklemburgii-Pomorzu Przednim po reformacji oraz ukazanie ich świeckich i kulturalnych zastosowań aż do czasów współczesnych.
W tym samym czasie w innych częściach świata zakładano nowe klasztory. Również w tym kontekście, z okazji 800. rocznicy śmierci Franciszka z Asyżu, w wykładzie zostanie zaprezentowany imponujący przykład, który będzie stanowił element zaskoczenia.
Jens Amelung studiował urbanistykę w latach 1982–1987 na Wyższej Szkole Architektury i Budownictwa w Weimarze, a swoje wykształcenie uzupełnił studiami z zakresu konserwacji zabytków na Politechnice w Dreźnie. Po pracy jako architekt w Dreźnie i Limie w latach 1990–1995 pełnił funkcję regionalnego konserwatora zabytków w Poczdamie. Od 1995 roku pracuje w Krajowym Urzędzie ds. Kultury i Ochrony Zabytków Meklemburgia-Pomorze Przednie, początkowo jako konserwator zabytków należących do wspólnot wyznaniowych, a od 2024 roku jako konserwator regionalny dla regionu Pomorza Przedniego i Rugii. Od 2014 roku pełni funkcję przewodniczącego stowarzyszenia wspierającego „Dorfkirchen in Not”.
Prowadzenie: dr Gregor Ploch
Po zakończeniu konferencji odbędzie się przyjęcie dla uczestników konferencji i zaproszonych gości
