Filharmonia w Neubrandenburgu z artystką Silist Isatą Kanneh-Mason (fortepian)
Mówiąc, że jest to „koncert dla słoni”, Siergiej Rachmaninow nawiązał do ogromnych trudności technicznych swojego trzeciego koncertu fortepianowego, którego prapremierę wykonał w 1909 roku w Nowym Jorku pod dyrekcją Waltera Damroscha. Partię solową wyuczył się jeszcze podczas rejsu do Ameryki, grając na klawiaturze bez dźwięku. Utwór otwiera prosty temat w stylu rosyjskim, co sprawia, że cała późniejsza wirtuozeria i błyskotliwość jeszcze bardziej się wyróżniają. Wokół słynnej „Sinfonia eroica” Ludwiga van Beethovena krąży wiele anegdot. Pierwotnie kompozytor chciał zadedykować utwór swojemu idolowi, francuskiemu konsulowi Bonaparte. Jednak jego ambicje związane z tronem cesarskim rozczarowały Beethovena. Jego stosunek do Napoleona pozostał ambiwalentny.
„Eroicę” można postrzegać jako poetycki obraz dźwiękowy, który krąży wokół motywów bohaterstwa, Bonapartego i rewolucji. Nowatorska koncepcja utworu przerosła ówczesną publiczność. Było w nim zbyt wiele „krzykliwości i dziwactwa”.
