Każdy, kto kiedykolwiek był w muzeum sztuki, mógł zauważyć, że obrazy oddziałują na siebie nawzajem i na przestrzeń wystawową, jakby były otoczone niewidzialnymi polami siłowymi. Mają one również wpływ na odwiedzających. Przyciągają nas, podczas gdy inne omijamy szerokim łukiem. Nie umknęło to uwadze artysty Thomasa Hartmanna. Porównuje on to zjawisko do niewidzialnych procesów kosmicznych, które działają w próżni kosmicznej.
Każdy, kto kiedykolwiek był w muzeum sztuki, mógł zauważyć, że obrazy oddziałują na siebie nawzajem i na przestrzeń wystawową, jakby były otoczone niewidzialnymi polami siłowymi. Mają one również wpływ na odwiedzających. Przyciągają nas, podczas gdy inne omijamy szerokim łukiem. Nie umknęło to uwadze artysty Thomasa Hartmanna. Porównuje on to zjawisko do niewidzialnych procesów kosmicznych, które działają w próżni kosmicznej.
Już to porównanie wskazuje, że artysta pracuje na dużą skalę. W zalanym światłem białym sześcianie Kunsthalle Rostock jego obrazy znajdują idealne miejsce do rozwinięcia swojego monumentalnego efektu. Z wyczuciem bada ich zasięg poza granicami płócien. Grupuje je na siedmiometrowych ścianach sześcianu, wokół pustego centrum. To centrum staje się ekscytującym ośrodkiem, w którym zbiegają się siły zewnętrzne. Tak zwane "powieszenia Hartmanna" zapraszają nas do refleksji nad bytem i niebytem, nad istnieniem i rozpadem.
Artysta zajmuje się również przemijalnością własnej pracy. Nie pozostawia oceny swoich obrazów wyłącznie potomnym, a już na pewno nie wykonawcom testamentu. Thomas Hartmann uważa, że nie każdy obraz należy zachować. Tylko z dystansu można ocenić, które dzieła powinny przetrwać. Półka magazynowa, przepełniona 300 zniszczonymi obrazami, staje się pomnikiem upodmiotowienia. Niczym w świątyni, relikwie układają się w nowe dzieło sztuki. Selekcja i niszczenie są częścią procesu artystycznego. Półki są ważnymi narzędziami do organizowania i przechowywania - metaforą wytrwałości w obliczu przemijania.
Od dwóch lat wraz z Alexandrem Kluge tworzy również "małe kina" - niezwykłe obiekty projekcyjne, które są bardziej rzeźbą, modelem niż kinem czy urządzeniem wyjściowym. Stanowią one kondensację treści i form prezentacji. Obaj artyści preferują intermedialność i nietypowe inscenizacje, a także wyraźną bibliofilię i głębię intelektualną.
Alexander Kluge jest pisarzem, filmowcem i producentem. Uważany jest za współtwórcę Nowego Kina Niemieckiego i autorytet w dziedzinie teorii filmu. Znany jest z łączenia literatury, filmu i filozofii.
Thomas Hartmann do 2018 roku był profesorem malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Norymberdze. Mieszka i pracuje w Berlinie. Obok sztuki wideo, malarstwo i instalacja to trzy główne media jego twórczości. Stanowią one filary wystawy, którą można oglądać w Kunsthalle Rostock od 18 grudnia 2025 r. do 1 marca 2026 r.
Finansowanie i wsparcie:
Projekt został zrealizowany we współpracy z Galerie Schwarz.
Kunsthalle Rostock gGmbH jest wspierana przez Fundację OSPA, hanzeatyckie i uniwersyteckie miasto Rostock, Ministerstwo Nauki, Kultury, Spraw Federalnych i Europejskich Meklemburgii-Pomorza Przedniego, ROSTOCK PORT GmbH, Nordwasser GmbH, Stadtwerke Rostock AG, Wall GmbH oraz stowarzyszenie "Freunde der Kunsthalle Rostock e. V.". Partner zdrowotny: Klinikum Südstadt Rostock, partner kulturalny: NDR Kultur
