Prezentacja elektrycznych pianin i syntezatorów, które były i są formatywne dla muzyki rockowej.
Spojrzenie na rozwój muzyki
Instrumenty klawiszowe są często częścią zespołów. Zespoły dużo podróżują. Wymaga to również mobilności instrumentów muzycznych. Niezależnie od tego, czy są to organy, pianino czy fortepian, podróżowanie zawsze było wyzwaniem logistycznym. Wystawa dotyczy głównie przedstawicieli pianin elektrycznych z mechanicznym generowaniem dźwięku. Jest on nagrywany i wzmacniany elektronicznie. Głównym celem było zmniejszenie wagi. Osiągnięto to poprzez wyeliminowanie płyty rezonansowej. W niektórych przypadkach zmniejszono również zasięg. Tylko większe fortepiany sceniczne posiadały 88-klawiszową klawiaturę. Klawiatury z 73 i 64 klawiszami były powszechne, a czasami tylko 61 - 44 klawisze. Podjęto również próby znalezienia alternatywnych rozwiązań dla strun, pracy młoteczka i wagi klawiszy do produkcji dźwięku. Wszystko to nieuchronnie doprowadziło do powstania nowych dźwięków. Pierwsze pianina elektryczne zostały opracowane pod koniec lat 50-tych. Tylko kilku producentom udało się stworzyć brzmienie fortepianu pod koniec lat 70-tych. Jednak instrumenty o niewielkim związku z brzmieniem fortepianu lub pianina również były w stanie zaznaczyć swoją obecność i znalazły swoje miejsce w gatunkach muzyki pop, takich jak rock, blues, funk i reggae. Dźwięki stały się tak ugruntowane, że typowe dźwięki Rhodes, Wurlitzer, Yamaha, Kawai i Hohner znalazły swoje miejsce w bankach dźwięków obecnych cyfrowych instrumentów klawiszowych. Dźwięk można zdigitalizować, ale nie jego odczucie. Czy Rhodes, Wurlitzer, Yamaha, Kawai, Hohner czy Weltmeister/Vermona charakteryzowały rozwój muzyki rockowej.
Inne wizyty są możliwe po wcześniejszym uzgodnieniu.
