"Love will tear us apart" weerklinkt aan het einde - in een versie gezongen door de regisseur zelf! - en dit vat eindelijk samen waar Lynne Ramsay eerder 118 buitensporige minuten over had gesproken: "Die My Love" gaat over het einde van een liefdesrelatie, maar het wordt niet verteld als een klassiek relatiedrama, maar eerder als een impressionistische razernij die vaak uitputtend, maar ook altijd boeiend is.
Een afgelegen, meer dan vervallen huis ergens in het hart van Amerika wordt hun nieuwe thuis: Grace (Jennifer Lawrence) en Jackson (Robert Pattinson) zijn vrijlevende, vrijdenkende artiesten - zij schrijft, hij maakt muziek - die de grote stad en haar verleidingen willen ontvluchten. De beschaving lijkt erg ver weg; alleen Jacksons ouder wordende moeder Pam (Sissy Spacek) woont niet al te ver weg.
Aanvankelijk heeft de zelfopgelegde eenzaamheid een meer dan stimulerend effect op het stel, de alcohol vloeit rijkelijk, de seks is wild en al snel wordt er een kind geboren. En zo beginnen de problemen, langzaam maar zeker. Grace lijkt steeds meer geïrriteerd, steeds minder bereid zich te conformeren aan de door de maatschappij voorgeschreven rol van zorgzame moeder, terwijl Jackson steeds vaker verdwijnt voor zijn werk (maar ook voor affaires) en de eenzaamheid Grace extra onder druk zet.
Het is acht jaar geleden sinds de Schotse regisseur Lynne Ramsay voor het laatst een film maakte, de donkere thriller "You Were Never Really Here", waarin Joaquin Phoenix zo goed was als hij ooit is geweest en zich volledig overgaf aan Ramsay's visie. Iets soortgelijks kan nu gezegd worden over Jennifer Lawrence, die de laatste jaren wat stiller was, maar nu terug is met een briljante prestatie die net zo overdadig is als de film.
Zoals altijd bouwt Ramsay de film niet lineair maar impressionistisch op, ze vertelt het verhaal strak maar elliptisch, heen en weer springend tussen scènes die zich afspelen in de toekomst en het heden, hintend naar het begin van Grace en Jacksons relatie in sporadische flashbacks, maar vooral naar het leven van haar schoonmoeder Pam en diens inmiddels overleden man Harry (Nick Nolte).
"We worden allemaal een beetje gek in het eerste jaar," zegt Pam op een gegeven moment tegen haar schoondochter, hoewel het niet helemaal duidelijk is of ze het heeft over het eerste jaar van het huwelijk of het eerste jaar na de geboorte van een kind - of beide. Hoe dan ook, de geschiedenis herhaalt zich en de patronen van een relatie zijn moeilijk te veranderen. Terwijl Pam duidelijk problemen had met Harry maar bij hem bleef tot zijn dood (en maanden later nog steeds zijn overhemden strijkt), vindt Grace het moeilijk om zich te conformeren aan conventies, om te passen in haar rol als moeder en huisvrouw.
Als een man deze film had gemaakt, zou hij waarschijnlijk beschuldigd worden van het smullen van de steeds instabielere toestand van een vrouw die langzaam afglijdt naar een psychose en haar lijden tentoonspreidt. Echter, als de kijk van een vrouw op een andere vrouw, komt "Die My Love", ondanks al zijn overdaad, over als een gevoelige, steeds tragischere kijk op een vrouw op de rand van een zenuwinzinking die de conventies van mannen trotseert met alles wat ze heeft. Het feit dat Lynne Ramsay uiteindelijk zelf een prachtige zachte versie van het legendarische Joy Divison-nummer "Love will tear us apart" zingt, vat de bedoelingen van deze vaak uitputtende maar even ontroerende film helemaal samen.
