Tentoonstelling van de Noord-Duitse schilder en tekenaar Ernst Schroeder
Tot 1990 bleef het werk van de Noord-Duitse schilder en tekenaar Ernst Schroeder (1928–1989) in kunstkringen grotendeels onopgemerkt. Toch was hij met zijn slechts kortstondige oeuvre een belangrijke inspirator voor zijn artistieke omgeving in het verwoeste Berlijn van de jaren vijftig. Hij volgde een opleiding in het westelijke deel van de stad bij de voormalige expressionist Max Kaus, kwam vervolgens naar het oosten en ontwikkelde in de kring van gelijkgestemden zoals Harald Metzkes en Manfred Böttcher een sobere beeldtaal in aardse tinten, die werd opgevat als een eerlijk, verlorenheid en het verlangen naar het eenvoudige uitdrukte, en werd gezien als het antwoord van de toenmalige jonge generatie op de ideologische eisen van een „levensbevestigende“ kunst. Onder kenners geldt Schroeder vandaag de dag als een cultfiguur: zijn kunst heeft een bijna iconische status bereikt.
