Iedereen die wel eens in een kunstmuseum is geweest, heeft misschien gemerkt dat schilderijen een effect op elkaar en op de tentoonstellingsruimte hebben, alsof ze worden omgeven door onzichtbare krachtvelden. Ze hebben ook een effect op bezoekers. Ze trekken ons aan, terwijl we anderen links laten liggen. Dit is de kunstenaar Thomas Hartmann niet ontgaan. Hij vergelijkt het fenomeen met onzichtbare kosmische processen die werken in het vacuüm van de ruimte.
Iedereen die wel eens in een kunstmuseum is geweest, heeft misschien gemerkt dat schilderijen een effect op elkaar en op de tentoonstellingsruimte hebben, alsof ze worden omgeven door onzichtbare krachtvelden. Ze hebben ook een effect op bezoekers. Ze trekken ons aan, terwijl we anderen links laten liggen. Dit is de kunstenaar Thomas Hartmann niet ontgaan. Hij vergelijkt het fenomeen met onzichtbare kosmische processen die in het vacuüm van de ruimte werken.
Deze vergelijking geeft al aan dat de kunstenaar op grote schaal werkt. In de met licht overgoten witte kubus van de Kunsthalle Rostock vinden zijn schilderijen de ideale plek om hun monumentale effect te ontvouwen. Hij verkent met gevoel hun reikwijdte voorbij de grenzen van hun doeken. Hij groepeert ze op de zeven meter hoge wanden van de kubus, rond een leeg centrum. Dit centrum wordt het spannende centrum waarin de externe krachten samenkomen. De zogenaamde "Hartmann-hangsels" nodigen ons uit om na te denken over zijn en niet-zijn, over bestaan en verval.
De kunstenaar houdt zich ook bezig met de vergankelijkheid van zijn eigen werk. Hij laat het niet aan het nageslacht over om zijn schilderijen te beoordelen, en zeker niet aan de executeurs van zijn nalatenschap. Thomas Hartmann is van mening dat niet elk schilderij bewaard hoeft te blijven. Alleen van een afstand is het mogelijk om te beoordelen welke werken moeten blijven bestaan. Een opslagplank, overvol met 300 vernietigde foto's, wordt een monument voor zelf-empowerment. Als een heiligdom stapelt hij de relikwieën op tot een nieuw kunstwerk. Selectie en vernietiging maken deel uit van het artistieke proces. Planken zijn belangrijke hulpmiddelen voor het organiseren en bewaren - een metafoor voor volharding in het licht van vergankelijkheid.
De afgelopen twee jaar heeft hij samen met Alexander Kluge ook "kleine bioscopen" gemaakt - ongewone projectie-objecten die meer sculptuur, meer model dan bioscoop of output-apparaat zijn. Ze condenseren inhoud en presentatievormen. Beide kunstenaars delen een voorkeur voor intermedialiteit en ongebruikelijke enscenering, evenals een uitgesproken bibliofilie en intellectuele diepgang.
Alexander Kluge is schrijver, filmmaker en producent. Hij wordt beschouwd als medeoprichter van de Nieuwe Duitse Cinema en een autoriteit op het gebied van filmtheorie en staat bekend om zijn combinatie van literatuur, film en filosofie.
Thomas Hartmann was tot 2018 hoogleraar schilderkunst aan de Academie voor Schone Kunsten in Neurenberg. Hij woont en werkt in Berlijn. Naast videokunst zijn schilderkunst en installatie de drie centrale media van zijn werk. Ze vormen de pijlers van de tentoonstelling, die van 18 december 2025 tot 1 maart 2026 te zien is in de Kunsthalle Rostock.
Financiering en ondersteuning:
Het project kwam tot stand in samenwerking met Galerie Schwarz.
Kunsthalle Rostock gGmbH wordt ondersteund door de OSPA Foundation, de Hanze- en universiteitsstad Rostock, het ministerie van Wetenschap, Cultuur, Federale en Europese Zaken van Mecklenburg-Vorpommern, ROSTOCK PORT GmbH, Nordwasser GmbH, Stadtwerke Rostock AG, Wall GmbH en de vereniging "Freunde der Kunsthalle Rostock e. V.". Gezondheidspartner: Klinikum Südstadt Rostock, culturele partner: NDR Kultur
