De finale van de elementencyclus stelt onze relatie met de aarde in vraag - met een element dat ook een planeet is - en dus ons thuis.
De aarde is een correctie, een inspiratie, het is thuis. We komen ervan, we gaan ernaar toe. Zonder haar zijn we verloren. Iedereen die zich met de aarde bezighoudt, met haar adembenemende omvang, haar perfect uitgebalanceerde ecosysteem, haar bijna onbegrijpelijke ontwikkelingsperioden - iedereen die zich echt met deze dimensies bezighoudt, zal het voelen: Wij zijn klein. We kunnen er alles van leren. En we luisteren er zelden echt naar.
De Deutsche Tanzkompanie overspant de vier en een half miljard jaar van haar geschiedenis tot aan de meest urgente kwesties van vandaag in de afsluiting van de cyclus Elements. De aarde verschijnt zowel als element als planeet. En ook formeel durft de avond te verdubbelen: In samenwerking met twee choreografen ontstaan twee onafhankelijke stukken die dezelfde vragen op verschillende manieren stellen:
Hoe moeten we met de aarde omgaan zodat ze ons thuis blijft? Zodat we ons klein en in het beste geval veilig kunnen blijven voelen in haar ontroerende aanwezigheid? Welke rol moeten we spelen in haar grandioze geschiedenis? En wat is je eigen antwoord op deze vragen?
