Fontein
Dota is terug met nieuwe nummers, een nieuw hoofdstuk dat perfect past in de reeks van haar vorige albums, maar toch nieuw, alsof er een voorheen onbekend ingrediënt in het songlab is verschenen.
Het leuke is dat het net zo goed de eerste DOTA-plaat ooit zou kunnen zijn. Je mist niets van wat je leuk vindt aan Dota, maar de muziek is nog minimalistischer, bonter - volwassenen zouden zeggen: contrastrijker. De teksten gaan nog directer het hart van de duisternis in, zijn nog toegewijder zoekend, nog duidelijker in het onduidelijke. Misschien is het ook een product van haar preoccupatie met de poëzie van Mascha Kaléko, aan wiens muzikale realisatie ze de afgelopen drie jaar twee albums heeft gewijd.
Vraag: Waarover moeten songwriters in deze tijden zingen?
Volgende vraag: Wat zijn "deze tijden" eigenlijk?
Dota stelde zichzelf deze vragen ook ter voorbereiding op haar nieuwe album. De antwoorden liggen op haar pad als borden op de weg zodra ze serieus aan de slag gaat.
Het enige wat nodig is, zijn alerte ogen, een stem die haar eigen is en een hart dat meer kan bevatten dan haar eigen pensioenvoorziening. Dota weet wie ze is en ziet de dingen die haar verbinden met en scheiden van de wereld waarin ze leeft. Dingen die haar hoop geven en dingen die haar afstoten - die ze in haar liedjes confronteert met eerlijkheid (Das wogende Meer) of bijtende ironie (Milliardäre).
Teksten: Francesco Wilking
Kaarten zijn verkrijgbaar via: https://www.kulturbotschafter-events.de/
